Ze względu na niewielką kaloryczność, szpinak doskonale sprawdza się w diecie osób dbających o formę

Szpinak warzywny (Spinacia oleracea) to jednoroczna roślina z rodzin komosowatych, pochodząca że z Azji z południowo-zachodniej, a dokładnie z Persji. Przez duży okres nie wzbudzał większych emocji jako warzywo. Sławę zapewniły mu badania niemieckiego doktora Eryka von Wolfa, który zapewnił, że szpinak zawiera 10 razy więcej żelaza niż istnieje w nim w rzeczywistości. Dopiero w 1937 r. wiedze tą zbadano i powiedziano, iż w końcach badań omyłkowo przestawiony stał w ustawa dróg w grupie dziesiętnej określającej poziom żelaza. Sławy szpinakowi dodała również postać Popeya – bohatera filmu animowanego „Popeye the Sailor”. Filmowy marynarz po każdym spożyciu puszki szpinaku zyskiwał ogromną siłę.

Odżywcze listki

Mimo błędu jaki wkradł się w produkty badań doktora Wolfa, szpinak a właśnie jest drinkom z najliczniejszych roślinnych źródeł żelaza. Z kolejnej części żelazo w szpinaku tkwi w strukturze słabiej przyswajalnej niż to wynikające w produktach zwierzęcych. Niezależnie od tego faktu osobom osłabionych a z niedokrwistością zaleca się częstsze sięganie po to warzywo. Spożywanie szpinaku oddaje się jeszcze ze powodu na mnóstwo innych składników mineralnych oraz witamin. Jego znacznie zielone listki zawierają wyjątkowo dużo beta-karotenu, witaminy C, kwasu foliowego, oraz ze punktów mineralnych (oprócz żelaza) – sporo wapnia oraz magnezu. Oprócz tego wynoszą one także duże przeciwutleniacze – luteinę i kwercetynę.

Ze powodu na małą kaloryczność (100 g liści szpinaki to zaledwie 16 kcal) szpinak świetnie zbiera się w diecie osób pytających o rodzinę i odchudzających się. Liście szpinaku są delikatne i idą lekko przeczyszczająco, stąd są i godne pójścia w sukcesu zaparć.

Szpinak zawiera sporo wapnia, ale oprócz tego pisze w nim kwas szczawiowy. Ten w istotnym stopniu ogranicza przyswajalność tego wapnia, czyniąc spośród nim nieprzepuszczalny dla organizmu ludzkiego szczawian wapnia. Aby temu przeciwdziałać chwali się łączenie szpinaku z owocami wielkimi w wapń, np. z serem czy twarogiem. Mimo możliwości złagodzenia niekorzystnych właściwości kwasu szczawiowego, spożywanie szpinaku przeciwwskazane jest w chorobach, w których zachwiana jest równowaga wapniowa lub nadmierna ilość szczawianu wapnia może przysporzyć się do zwiększenia dolegliwości, np. kamica nerkowa, zapalenia stawów czy dna moczanowa.

Smacznie i zielono

W kuchniach świata szpinak posiada znacznie wysokie zastosowanie. Można jeść go także na surowo, jak natomiast w organizacji gotowanej. Młode, delikatne, surowe liście wyśmienicie tworzą się w surówkach i sałatkach doprawionych oliwą oraz sokiem cytrynowym lub octem winnym.

Gotowany, czy raczej duszony szpinak przyprawia się najczęściej czosnkiem, bazylią, gałką muszkatołową, pieprzem, solą oraz doprawia oliwą, masłem, śmietaną lub jogurtem. Znacznie dobra z duszonym szpinakiem łączą się jajka i sery (np. parmezan). Gra tym szpinak świetnie sprawdza się jako składnik omletów, farszów (np. do naleśników, pierogów, tart warzywnych) albo też risotto.

Warto wiedzieć

W możliwości handlowej dostępny jest szpinak świeży, mrożony oraz konserwowy (w puszkach). Pod względem żywieniowym najlepiej wypada oczywiście szpinak świeży, na innym miejscu ten mrożony, oraz obecny w puszkach powinniśmy decydować się jedynie okazjonalnie. Pod względem smakowym najważniejsze są młode liście szpinaku. Te wyrośnięte są zwykle suchsze i czekają mniej atrakcyjne.

Świeży szpinak należy brać w środowiskach zaufanych, gdyż warzywo to odkłada w liściach wielkie ilości szkodliwych związków azotowych. Listki szpinaku winnym stanowić całkiem zielone, bez wad i łatwo twardawe. Po zerwaniu szpinak powinien być użyty w procesu 48 godzin. Przez ostatni okres nieumyte listki należy nosić w plastikowym woreczku w lodówce.