Kraje, w których gospodarze są najszczęśliwsi

Najbardziej dumni z trwania są mieszkańcy państw nordyckich – płynie z rachunku wypracowanego przez Sieć Rozwiązań na sytuacja Stałego Rozwoju (SDSN), inicjatywę ONZ wywołaną w 2012 roku. Najmniej święte są państwa Afryki Subsaharyjskiej oraz Syria i Jemen. Raport obejmuje 155 krajów.

„Szczęśliwe światy więc owe, w których prowadzi wielka równowaga między dobrobytem (…) i kapitałem społecznym, co nazywa wysoki stopień uwierzenia w społeczeństwie, niski stopień nierówności i przekonanie do rodzaju” – powiedział agencji Reutera dyrektor SDSN i rozpoznawalny doradca sekretarza generalnego ONZ Jeffrey Sachs.

Celem raportu jest – jak dowodziłeś – dostarczenie rządom, biznesowi a społeczeństwu obywatelskiemu innego narzędzia, które pomogłoby ich końcom naleźć lepszą podróż do właściwego samopoczucia obywateli. 

Wśród dziesięciu najszczęśliwszych państw świata, oprócz Norwegii i Danii, znalazły się: Islandia, Szwajcaria, Finlandia, Holandia, Kanada, Nowa Zelandia, Australia i Szwecja.

Niemcy uplasowały się na 16. pozycji, Wielka Brytania na 19., a Francja właśnie na 31. Stany Skupione spadły o jakieś oczko niżej w porównaniu z ubiegłym rokiem – na pas 14. – ze względu na góra, brak bezpieczeństwa oraz korupcję. Działania ekonomiczne wybierane przez administrację prezydenta Donalda Trumpa jeszcze kwestie pogorszą – uważa Sachs.

Na czubku rankingu figurują: Jemen, Sudan Południowy, Liberia, Gwinea, Togo, Rwanda, Syria, Tanzania, Burundi oraz Republika Środkowoafrykańska.

Zestawienie kładzie się na informacjach klas sondażowej Gallupa i uwzględnia czynniki takie jak: realne PKB na indywidualnego mieszkańca, oczekiwana długość bycia w zdrowiu, wstęp do kontroli lekarskiej, bezpieczeństwo zatrudnienia, relacje rodzinne, a oraz stan korupcji czy przestrzeganie swobód obywatelskich.

Pierwszy ranking najszczęśliwszych krajów zamieszczono w 2012 roku. Od owego terminu pięć państw na świecie – Butan, Ekwador, Szkocja, Zjednoczone Emiraty Arabskie i Wenezuela – utworzyło ministerstwa, jakich ćwiczeniem jest reklamowanie szczęśliwości jako istotnego celu polityki społecznej.