Drinku spośród wielu czynników odpowiadających nasze wymaganie bycia z grzecznością jest teatr.

Jednym z wielu czynników zaspokajających nasze oczekiwanie obcowania z sztuką jest teatr. Określamy go do klasy wysokiej, już jest obecnie prostą formą atrakcje dla wszystkich. Jego historia sięga czasów starożytnych. Nie wolno jednak zaprzeczyć, że – zarówno dziś kiedy zaś w momentach antycznych – teatr tworzą mężczyźni oraz toż na nich będzie się skupiać niniejszy artykuł.

W centralnej kolejności należy prześledzić drogę napisanej sztuki, zanim zostanie wyniesiona na deskach teatru. Autor nie działał na zamówienie, a już z gotowym dziełem zgłaszał się do dyrektora trupy teatralnej. Wyjątek była sytuacja, jak sam zarządzał zespołem aktorów, jednak stanowiło zatem rzadkością. Gdy przyszedł kolej na wystawienie sztuki teatralnej, organizator wydarzenia komunikował się do dyrektora, a ów wykorzystywał mu dobrą sztukę. Wykonywałeś on funkcję dzisiejszego recenzenta.

Kluczową kwestią w teatrze był aktor. Choć zawód obecny w Rzymie i w Grecji niczym się nie różnił, to prowadzący go znajdowali się z całkiem odmiennym traktowaniem. Przedstawienia teatralne w Grecji były częścią świąt religijnych, niezmiernie ważnym i oczekiwanym doświadczeniem w działaniu ludziach obywateli. Przecież w Rzymie były dopiero dodatkiem do obchodzonego święta, ponadto uważano, że przyjmowanie ceny za wykonywany zawód przynosi ujmę. Idealnym przykładem będzie tutaj Neron, jaki nie tylko jeden podejmował się grą aktorską, ale i próbował skłonić młodzież do tej profesji.

Dowodem na pozycję artystów w dawnej Grecji jest nawet stowarzyszenie artystów dionizyjskichpowstałe w Atenach. Uczestnictwo w takiej formie gwarantowało wiele dużych dla rozwinięcia kariery przywilejów takich jak: pominięcie obowiązku służby wojskowej na lądzie i morzu, zwolnienie z rozliczania podatków, nietykalność na placu Grecji, a i możliwość swobodnego przekraczania granic. Jednak najważniejszą rolą stowarzyszenia było wydawanie, rozpowszechnianie i trwanie tekstów dramaturgów.

W Grecji panowała reguła trzech aktorów, choć ściślej mówiąc, dotyczyła wyłącznie w tragedii. W historii było czasem nawet pięciu aktorów. Wprowadzenie konkursu na najciekawszego wśród nich doprowadziło wyraźny podział na artystów komediowych i tragediowych, a nawet wytworzenie się stałej struktury. Grupy kształtowały się w światy trzyosobowe, wśród których poznać można było protagonistę (aktor podstawowy i szef grupy), deuteragonistę i trytagonistę. Wymienieni zostali tu według hierarchii i pozwolenia ludzi5.

Biorąc pod opiekę, iż na sprawie wydobywało się maksymalnie czterech artystów, częstym wydarzeniem był jeden aktor wcielający się w więcej niż jedną, lub dwie role. Trzeba jeszcze podkreślić, że mogła istnieć owo pozycja żeńska, bo w starożytności kobiety nie były dobra występować na deskach teatru. Byli aktorzy, którzy specjalizowali się w odgrywaniu ról kobiecych. Ciekawostką jest ponadto to, że protagonista, jako że jego pogląd był najistotniejszy, mógł wyznaczyć sobie niekoniecznie rolę pierwszoplanową, gdy w sukcesu Teodorosa, słynnego aktora, ale taką, która jako główna zabierała głos. Granie paru postaci przez jedną kobietę było możliwe dzięki maskom, jakie były nieodzownym rekwizytem artystów. Głównym faktem było wybranie drugiego mężczyzny o podobnych cechach zewnętrznych i zbliżonym głosie, co brzmiący już tę kwestię aktor. A również spośród ostatnim starzy radzili sobie z powodzeniem, skoro teatr odniósł ponadczasowy sukces.

Aktorami stawali się również niewolnicy (raczej na dworach władców), którzy oprócz zapłaty czasami kupowali również wolność, chociaż to inne było dane tylko dla słabych także dla najlepszych. Wśród aktorów wyróżnić możemy aktorów mimicznych i pantomimicznych. Pierwsi podawali się mimiką twarzy, stosując jej mięśnie, ale w pantomimie dochodziły do tego jakieś ruchy ciała i gesty. Wśród nich oglądali się między innymi tancerze. I choć byli traktowani jako aktorzy drugiej grup, to cieszyli się popularnością. W Grecji takowych nazywano kofa prosopa, oraz w sztuki taka osoba mogła spełniać funkcję czwartego aktora, brała więc wkład w dialogu, była formą imienną, jednak bez żadnej kwestii mówionej.

W starożytności nie istniały szkoły aktorskie, więc ludzie chcący robić ten zawód, zasięgali lekcji dykcji i wartości wymowy u retorów, a też u doświadczonych artystów zajmujących się wielką popularnością. W późniejszych czasach zaowocowało wtedy w drugie profity. Dzięki odpowiednio dobieranym słowom i estetycznemu reklamowaniu się, aktorów zaczęto angażować w pozycje dyplomatyczne.

Cechą charakterystyczną dla antycznych teatrów była świetna akustyka. Głos musiał bowiem trafiać do widzów w ubiegłych rzędach, stąd też główną stroną i wyznacznikiem profesjonalizmu artysty był donośny głos. Stąd niektórzy wątpią, aby role dzieci były odtwarzane przez chłopców. Trudnym poleceniem było zarówno szybkie przeistoczenie się w własną postać. Aktor musiał przecież odgrywać kilka ról na raz, to pragnął być skłonny do bliskiego wcielenia się w obecny charakter, znaczący w różnej tonacji, oraz odmiennie gestykulujący. Współcześni aktorzy często poddawani są ostremu reżimowi, chcąc dopasować się do dziś modnej sylwetki, czy konkretnej roli, jaką im zaproponowano. To toż działo się w starożytności. Aktor uznawał za zadanie utrzymać swą młodość za każdą cenę. W grę wchodziły ścisłe diety, ćwiczenia fizyczne, i nawet środki przeczyszczające.

W Rzymie pozycja aktorów była niezmiernie zachwiana szczególnie w czasie cesarstwa, kiedy to wszystko zależało tak właściwie od upodobań aktualnie będącego człowieka. Przykładowo cesarz August zniósł chłostę wobec nich, ale jeden to norma złamał. Tyberiusz wypędził aktorów z pełnej Italii a właśnie za panowania Kaliguli nadeszły czasy sprzyjające trupom teatralnym. Wspomniany już Neron z zmianie, tak bardzo obawiał się konkurencji, że skazał na śmierć sławnego wśród aktorów Parysa. Przewrotne prawo ustabilizowało się wraz ze wzrostem znaczenia wyzwoleńców, a artyści w finale nie musieli się obawiać o swoje życie.

Honorarium dla artystów otrzymywał dyrektor i ostatnie on podejmował aktorom gażę pod koniec dnia. Najlepsi otrzymywali wynagrodzenie pieniężne, pozostali dostawali wino, wieprzowinę, figi, ogórki, a nawet drewno opałowe. Istniały także prawne dokumenty, kontrakty zawierane z artystami, w których drink z elementów głosił, iż za złamanie warunków umowy (jak na przykład rezygnacja z wystąpienia), aktorzy musieli zapłacić karę.

A mimo ogromnego talentu, nawet najlepszy aktor potrzebuje akcesoriów do odegrania sceny którymi są kostiumy i rekwizyty. Człowiekiem odpowiedzialnym za toż istniał choragus, nie można jednak potwierdzić lub był wynajmowany na potrzeby sztuki, czy przylegał do grupy teatralnej.

Kolejną postacią, bardzo tak określoną w obecnych czasach, jest kobieta klakiera. Ludzie tej grupy nie ale mieli zbyt zadanie oklaskiwać grupę, przez którą byli wynajęci, ale również niszczyć przedstawienie konkurencji.

Istniała również funkcja woźnego, jaki to uważał wyszukiwać wolnych środowisko i świadczyć je nowo gościem na wprowadzenie, a i osoba herolda, który za znaczenie miał uciszać publiczność podczas przedstawień. Związani z teatrem istnieli i statyści i stolarze, którzy sprawiali maski i kostiumy.

Podsumowując, gdy zajrzymy za kulisy teatru antycznego możemy zauważyć jak wiele zalet wspólnych mają starzy i nowocześni aktorzy, a oraz jako wiele z nich z rozwojem czasu ewoluowało. Tu należy wymienić choćby noszenie masek czy rolę osoby w teatrze, a dodatkowo obecnie niekończącą się ilość aktorów. Jednak pewnymi nadal są umiejętności, jakie musi nabyć osoba chętna do wykonania tej prac. Sami się spośród obecnym sprawiają, inni wymagają się ich nauczyć, jednak podstawowym jest, że widz rozpozna talent i profesjonalizm, nawet u początkujących.Pozycja aktora zalicza się umacniać z każdym dniem, i osoby poboczne, pełniące ważne funkcje, nadal znajdują angaż, a ponadto zyskują sławę nie niższą od artystów mieszkających na deskach teatralnych.